“समतेची शपथ, संविधानाचा आत्मा : भारतीय राज्यघटनेचे शिल्पकार डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर” – प्रा. अमोल बाळासाहेब बंडगर

श्रीपूर (बारामती झटका)

“जर एखाद्या राष्ट्राची खरी ताकद मोजायची असेल, तर ती त्याच्या सर्वात दुर्बल नागरिकाच्या सन्मानात दिसते.” भारतातील हा सन्मान कधीच सहज मिळाला नव्हता तो संघर्षातून निर्माण करावा लागला. आणि त्या संघर्षाचे सर्वात प्रभावी, तर्कशुद्ध आणि धाडसी नेतृत्व करणारे नाव म्हणजे डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर. ते केवळ संविधानाचे शिल्पकार नव्हते; ते समाजाच्या अंतरंगातील अन्याय उघड करणारे विचारवंत होते. त्यांनी केवळ प्रश्न विचारले नाहीत तर समाजाला स्वतःला बदलण्याची जबाबदारी दिली. म्हणूनच, बाबासाहेबांना स्मरण करणे म्हणजे केवळ गौरव नाही तो एक अस्वस्थ करणारा प्रश्न आहे: “आपण खरोखर लोकशाही जगतो आहोत का?”

संघर्षातून उभा राहिलेला विचार

१४ एप्रिल १८९१ रोजी महू येथे जन्मलेले भीमराव आंबेडकर हे विषमतेच्या कठोर वास्तवात वाढले. शाळेत अपमान, पाण्याचा नकार, सामाजिक बहिष्कार—हे त्यांच्या आयुष्याचे सुरुवातीचे अध्याय होते. पण इथेच त्यांची वेगळी ओळख घडते. ते तुटले नाहीत, ते झुकले नाहीत; त्यांनी प्रश्न विचारले. “जन्मामुळे माणूस कनिष्ठ कसा ठरू शकतो?” हा प्रश्नच त्यांच्या संपूर्ण जीवनसंघर्षाचा केंद्रबिंदू बनला. इथेच बाबासाहेब केवळ व्यक्ती न राहता विचार बनतात.

शिक्षण : स्वातंत्र्याचा खरा मार्ग

बाबासाहेबांनी शिक्षणाला केवळ ज्ञानप्राप्ती नव्हे, तर मुक्तीचे साधन मानले. कोलंबिया विद्यापीठ आणि लंडनमध्ये त्यांनी उच्च शिक्षण घेतले, पण हे शिक्षण वैयक्तिक यशासाठी नव्हते. “शिका, संघटित व्हा आणि संघर्ष करा” हा त्यांचा संदेश म्हणजे सामाजिक क्रांतीचा आराखडा आहे. हा संदेश आजही तितकाच ज्वलंत आहे, कारण अज्ञान अजूनही संपलेले नाही.

सामाजिक न्यायासाठी निर्णायक लढा, महाड चवदार तळे सत्याग्रह असो किंवा काळाराम मंदिर प्रवेश आंदोलन ही आंदोलने केवळ हक्कांसाठी नव्हती; ती सन्मानासाठीची लढाई होती. बाबासाहेबांनी स्पष्ट केले, “मानवाचा सन्मान हा कोणत्याही व्यवस्थेपेक्षा मोठा आहे.” हा संघर्ष त्या काळापुरता मर्यादित नव्हता तो आजही आपल्या समाजाला प्रश्न विचारतो.

संविधान : कागदावर नाही, विचारांत जिवंत

भारतीय संविधान हे केवळ कायद्यांचे पुस्तक नाही; ते सामाजिक न्यायाचा जाहीरनामा आहे. बाबासाहेबांनी त्यात समाविष्ट केले समता, स्वातंत्र्य, बंधुता, न्याय, “राजकीय लोकशाही टिकवायची असेल, तर सामाजिक लोकशाही आवश्यक आहे.” इथेच ते केवळ कायदेपंडित राहत नाहीत ते राष्ट्राचे विचार शिल्पकार बनतात. बाबासाहेबांनी समाज बदलण्याचा प्रयत्न केला नाही, त्यांनी समाजाला स्वतः बदलण्याची जबाबदारी दिली.

स्त्रीसक्षमीकरण : प्रगतीचा खरा मापदंड

बाबासाहेबांनी स्त्रियांच्या हक्कांसाठी लढा दिला. हिंदू कोड बिलाद्वारे त्यांनी स्त्रियांना समान हक्क देण्याचा प्रयत्न केला. समाजाची प्रगती स्त्रियांच्या प्रगतीवर अवलंबून असते, हा विचार आजही आपल्या वास्तवाला आरसा दाखवतो.

आजचा आरसा : आपण कुठे उभे आहोत?

आपण आधुनिक भारताचा अभिमान बाळगतो पण, प्रश्न अजूनही जिवंत आहेत ती म्हणजे, जातीयता, विषमता, शिक्षणातील दरी. मग एक प्रश्न टाळता येत नाही, “आपण बाबासाहेबांचे भारत घडवत आहोत का ?”

निष्कर्ष : अभिवादन की जबाबदारी ?

आज आपण बाबासाहेबांना अभिवादन करतो पण, इतिहासाला अभिवादन नको असते, त्याला उत्तर हवे असते. लोकशाही ही केवळ मत देण्याचा अधिकार नाही ती प्रत्येक माणसाला सन्मानाने जगू देण्याची जबाबदारी आहे. जोपर्यंत ही जबाबदारी आपण स्वीकारत नाही, तोपर्यंत बाबासाहेब केवळ इतिहासात राहतील, वास्तवात नाहीत. समता ही दिली जात नाही ती निर्माण करावी लागते.

लेखक
प्रा. अमोल बाळासाहेब बंडगर
श्री चंद्रशेखर विद्यालय व नारायण काका आगाशे कनिष्ठ महाविद्यालय, श्रीपूर (अकलूज)

नवनवीन बातम्या व ताज्या घडामोडी पाहण्याकरिता बारामती झटका, संपादक – श्रीनिवास कदम पाटील, ९८५०१०४९१४ हा नंबर आपल्या व्हाट्सअप ग्रुपमध्ये समाविष्ट करावा.